Hummer, in memoriam

Tien en half jaar was ie. Die ouwe trouwe Hummer. In Juni was hij bij ons gekomen omdat Natalie en Nathan met vakantie waren en hij bleef omdat hij zo lekker de ruimte had, Fred altijd thuis was en lekker met Capo kon spelen. Wat was het gezellig om hem in huis te hebben. Een druktemaker, een opschepper, maar ook een angsthaas en bovenal een lieverd.

En toen 11 september die dramatische val van de trap. Eenmaal onderaan kon hij alleen zijn kopje nog bewegen. De dierenarts bevestigde het vermoeden: hij had zijn nek gebroken en we konden niet anders dan hem in laten slapen.

Ik schreef dit gedicht:

Op vier kleine pootjes
Dribbelde je vooruit
De voorste twee wat wijder
Het zag er zo grappig uit
Nooit zonder kwispelende staart
Nooit zonder bal
Nooit zonder enthousiasme
Altijd actief en lief bovenal
Spelen met Capo
Tot je niet meer kon winnen
Dan gromde je dapper van je af
Om vervolgens weer opnieuw te beginnen
Niet meer elke 5 minuten een bal onder de bank
Geen geblaf meer als de deurbel gaat
We gaan je missen kleine Hummer
Weet dat je heel veel liefde achter laat.

 

2 gedachtes over “Hummer, in memoriam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s